Mijn werkperiode in Brussel.
Na enkele décoratie-technieken, met het vervaardigen van o.a. marmers, granieten en houtsoorten  in Nederland gevolgd te hebben, wilde ik me  in Brussel  verder specialiseren.
Dit kon bij de wereldberoemde school  in Franse stijl, het Institut Supérieur de Peinture  Décoratieve Van Der Kelen-Logelain in Brussel. Waarom wereldberoemd? Er zijn wereldwijd bijna geen opleidingen meer voor dit vak en techniek.

Een Spartaanse opleiding, 8 uur per dag les (maandag t/m zaterdag) , met de nodige huiswerk uurtjes in de avond en weekends en dit een half jaar lang.
Een wonderbaarlijke vaardigheid leer je hier. Beslist geen eigen inbreng, doen wat er staat en dit gaat al vanaf 1882.  Steeds hetzelfde patroon en er niet van afwijken. Je bent een leerling, en er wordt verwacht dat je de panelen maakt zoals ze worden voorgedaan. Spartaans maar wel gedegen. Het is uiteindelijk ook een oud vak.

Daar ik me alleen in de technieken wilde bekwamen en beslist geen panelen in verschillende houtsoorten  en marmersoorten in de toekomst zag maken, heeft het ondanks dit systeem me wel degelijk  de nodige vaardigheden verschaft.

Het was een internationaal gezelschap wat hier werkte, van jong tot oud. De lessen werden met enthousiasme gegeven, maar wij, als nuchtere Nederlanders, hadden nogal wat commentaar. Weinig tot geen ventilatie, geen nooduitgang etc.etc. Dit kennen wij niet. Primitief lesmateriaal, je bent alert, juist omdat jezelf zoveel jaren in het onderwijs werkzaam bent geweest. Ondanks deze bezwaren, is het achteraf gezien een geweldig half jaar geweest. Met veel plezier denk ik aan de medestudenten en de inzet van de docenten terug. Het gemeenschapsgevoel, dat je in hetzelfde patroon zit en ieder toch met een verschillende achtergrond en toekomstverwachtingen. Een half jaar waarin veel geleerd is en dat was de bedoeling.

 

Het resultaat: diploma van Institut Supérieur de Peinture  Décoratieve Van Der Kelen-Logelain te Brussel.

struysstruys

 

struysstruysstruys

 

struysstruysstruys